అధ్యాయం 1 — అర్జున విషాద యోగము
అర్జునవిషాదయోగ
కురుక్షేత్ర రణరంగంలో ఇరుసేనల మధ్య నిలబడి, తన గురువులు, బంధువులు మరియు మిత్రులను చూసి అర్జునుడు తీవ్ర మోహశోకాలకు లోనై గాండీవాన్ని విడిచిపెట్టి కూలబడిపోతాడు.
ప్రధాన శ్లోకాలు మరియు తాత్విక వివరణ
ధృతరాష్ట్ర ఉవాచ । ధర్మక్షేత్రే కురుక్షేత్రే సమవేతా యుయుత్సవః । మామకాః పాణ్డవాశ్చైవ కిమకుర్వత సఞ్జయ ॥౧-౧॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ధృతరాష్ట్రుడు పలికెను: ఓ సంజయా! ధర్మక్షేత్రమైన కురుక్షేత్రమునందు యుద్ధము చేయు కోరికతో సమావేశమైన నా కుమారులు మరియు పాండురాజు కుమారులు ఏమి చేసిరి?
సఞ్జయ ఉవాచ । దృష్ట్వా తు పాణ్డవానీకం వ్యూఢం దుర్యోధనస్తదా । ఆచార్యముపసఙ్గమ్య రాజా వచనమబ్రవీత్ ॥౧-౨॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):సంజయుడు పలికెను: అప్పుడు దుర్యోధనుడు పాండవుల సైన్యమును చూసి, ఆచార్యుడైన ద్రోణుని వద్దకు వెళ్లి ఈ విధముగా పలికెను.
పశ్యైతాం పాణ్డుపుత్రాణామాచార్య మహతీం చమూమ్ । వ్యూఢాం ద్రుపదపుత్రేణ తవ శిష్యేణ ధీమతా ॥౧-౩॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఓ ఆచార్యా! మీ తెలివైన శిష్యుడు, ద్రుపద కుమారుడైన దృష్టద్యుమ్నునిచే వ్యూహముగా నిలుపబడిన పాండవుల ఈ గొప్ప సైన్యమును చూడండి.
అత్ర శూరా మహేష్వాసా భీమార్జునసమా యుధి । యుయుధానో విరాటశ్చ ద్రుపదశ్చ మహారథః ॥౧-౪॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఈ సైన్యములో భీమార్జునులతో సమానమైన శూరులు, గొప్ప విలుకాండ్రు అయిన సాత్యకి, విరాటుడు మరియు మహారథుడైన ద్రుపదుడు ఉన్నారు.
ధృష్టకేతుశ్చేకితానః కాశిరాజశ్చ వీర్యవాన్ । పురుజిత్కున్తిభోజశ్చ శైబ్యశ్చ నరపుఙ్గవః ॥౧-౫॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ధృష్టకేతువు, చేకితానుడు, బలవంతుడైన కాశీరాజు, పురుజిత్తు, కుంతిభోజుడు మరియు శ్రేష్ఠుడైన శైబ్యుడు ఉన్నారు.
యుధామన్యుశ్చ విక్రాన్త ఉత్తమౌజాశ్చ వీర్యవాన్ । సౌభద్రో ద్రౌపదేయాశ్చ సర్వ ఏవ మహారథాః ॥౧-౬॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):పరాక్రమవంతుడైన యుధామన్యుడు, బలవంతుడైన ఉత్తమౌజుడు, సుభద్రా కుమారుడు అభిమన్యుడు మరియు ద్రౌపది కుమారులు, అందరూ మహారథులే.
అస్మాకం తు విశిష్టా యే తాన్నిబోధ ద్విజోత్తమ । నాయకా మమ సైన్యస్య సంజ్ఞార్థం తాన్బ్రవీమి తే ॥౧-౭॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! మన పక్షములో ఉన్న శ్రేష్ఠులైన వారి గురించి కూడా తెలుసుకోండి. మీ సమాచారము కోసము నా సైన్యపు నాయకులను మీకు తెలియజేయుచున్నాను.
భవాన్భీష్మశ్చ కర్ణశ్చ కృపశ్చ సమితిఞ్జయః । అశ్వత్థామా వికర్ణశ్చ సౌమదత్తిస్తథైవ చ ॥౧-౮॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):మీరు, భీష్ముడు, కర్ణుడు, యుద్ధములో ఎల్లప్పుడూ విజయం పొందే కృపాచార్యుడు, అశ్వత్థామ, వికర్ణుడు మరియు సోమదత్తుని కుమారుడు భూరిశ్రవుడు ఉన్నారు.
అన్యే చ బహవః శూరా మదర్థే త్యక్తజీవితాః । నానాశస్త్రప్రహరణాః సర్వే యుద్ధవిశారదాః ॥౧-౯॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):నా కోసము ప్రాణాలను అర్పించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న అనేక మంది ఇతర వీరులు కూడా ఉన్నారు. వారంతా వివిధ రకాల ఆయుధాలను కలిగి ఉండి, యుద్ధ విద్యలో నిష్ణాతులు.
అపర్యాప్తం తదస్మాకం బలం భీష్మాభిరక్షితమ్ । పర్యాప్తం త్విదమేతేషాం బలం భీమాభిరక్షితమ్ ॥౧-౧౦॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):భీష్మునిచే రక్షింపబడుతున్న మన సైన్యము అపారమైనది. కానీ భీమునిచే రక్షింపబడుతున్న ఈ పాండవుల సైన్యము పరిమితమైనది.
అయనేషు చ సర్వేషు యథాభాగమవస్థితాః । భీష్మమేవాభిరక్షన్తు భవన్తః సర్వ ఏవ హి ॥౧-౧౧॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కాబట్టి, మీరందరు సైన్యపు వ్యూహములో మీ మీ స్థానములలో నిలబడి పితామహుడైన భీష్మునికి పూర్తి రక్షణను కల్పించవలెను.
తస్య సఞ్జనయన్హర్షం కురువృద్ధః పితామహః । సింహనాదం వినద్యోచ్చైః శఙ్ఖం దధ్మౌ ప్రతాపవాన్ ॥౧-౧౨॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అప్పుడు కురు వృద్ధుడు, ప్రతాపవంతుడు అయిన పితామహుడు భీష్ముడు, దుర్యోధనునికి సంతోషమును కలిగించుచు సింహనాదము వలె పెద్దగా శంఖమును పూరించెను.
తతః శఙ్ఖాశ్చ భేర్యశ్చ పణవానకగోముఖాః । సహసైవాభ్యహన్యన్త స శబ్దస్తుములోఽభవత్ ॥౧-౧౩॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఆ తర్వాత వెంటనే శంఖములు, నగారాలు, భేరులు, తప్పెట్లు మరియు కొమ్ములు ఒక్కసారిగా మ్రోగాయి. ఆ శబ్దము భయంకరముగా ఉండెను.
తతః శ్వేతైర్హయైర్యుక్తే మహతి స్యన్దనే స్థితౌ । మాధవః పాణ్డవశ్చైవ దివ్యౌ శఙ్ఖౌ ప్రదధ్మతుః ॥౧-౧౪॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అటువైపు, తెల్లని గుర్రములు పూన్చిన గొప్ప రథముపై ఉన్న శ్రీకృష్ణుడు మరియు అర్జునుడు కూడా తమ దివ్య శంఖములను పూరించిరి.
పాఞ్చజన్యం హృషీకేశో దేవదత్తం ధనఞ్జయః । పౌణ్డ్రం దధ్మౌ మహాశఙ్ఖం భీమకర్మా వృకోదరః ॥౧-౧౫॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):శ్రీకృష్ణుడు పాంచజన్యమును, అర్జునుడు దేవదత్తమును పూరించిరి. భయంకరమైన పనులు చేసే వృకోదరుడు (భీముడు) పౌండ్రము అనే మహా శంఖమును పూరించెను.
అనన్తవిజయం రాజా కున్తీపుత్రో యుధిష్ఠిరః । నకులః సహదేవశ్చ సుఘోషమణిపుష్పకౌ ॥౧-౧౬॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కుంతీ పుత్రుడైన ధర్మరాజు అనంతవిజయమును, నకులుడు సుఘోషమును, సహదేవుడు మణిపుష్పకమును పూరించిరి.
కాశ్యశ్చ పరమేష్వాసః శిఖణ్డీ చ మహారథః । ధృష్టద్యుమ్నో విరాటశ్చ సాత్యకిశ్చాపరాజితః ॥౧-౧౭॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):గొప్ప విలుకాడైన కాశీరాజు, మహారథుడైన శిఖండి, దృష్టద్యుమ్నుడు, విరాటుడు, అజేయుడైన సాత్యకి...
ద్రుపదో ద్రౌపదేయాశ్చ సర్వశః పృథివీపతే । సౌభద్రశ్చ మహాబాహుః శఙ్ఖాన్దధ్ముః పృథక్పృథక్ ॥౧-౧౮॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):...ద్రుపదుడు, ద్రౌపదీ కుమారులు మరియు గొప్ప బాహువులు గల సుభద్రా కుమారుడు (అభిమన్యుడు) అందరూ కూడా తమ తమ శంఖములను పూరించిరి, రాజా!
స ఘోషో ధార్తరాష్ట్రాణాం హృదయాని వ్యదారయత్ । నభశ్చ పృథివీం చైవ తుములో వ్యనునాదయన్ ॥౧-౧౯॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఆ భయంకరమైన శబ్దము ఆకాశమును మరియు భూమిని మారుమ్రోగిస్తూ ధృతరాష్ట్రుని కుమారుల గుండెలను చీల్చెను.
అథ వ్యవస్థితాన్దృష్ట్వా ధార్తరాష్ట్రాన్ కపిధ్వజః । ప్రవృత్తే శస్త్రసమ్పాతే ధనురుద్యమ్య పాణ్డవః । హృషీకేశం తదా వాక్యమిదమాహ మహీపతే ॥౧-౨౦॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అప్పుడు, ఆయుధ ప్రయోగము ప్రారంభమయ్యే సమయములో, కపిధ్వజుడైన అర్జునుడు రణరంగములో నిలబడి ఉన్న ధృతరాష్ట్రుని కుమారులను చూసి, తన ధనస్సును ఎత్తి శ్రీకృష్ణునితో ఈ మాటలు పలికెను.
అర్జున ఉవాచ । సేనయోరుభయోర్మధ్యే రథం స్థాపయ మేఽచ్యుత ॥౧-౨౧॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అర్జునుడు పలికెను: ఓ అచ్యుతా! నా రథమును రెండు సైన్యముల మధ్య నిలుపుము.
యావదేతాన్నిరీక్షేఽహం యోద్ధుకామానవస్థితాన్ । కైర్మయా సహ యోద్ధవ్యమస్మిన్ రణసముద్యమే ॥౧-౨౨॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):యుద్ధము చేయు కోరికతో ఇక్కడ సమావేశమైన వారిని మరియు ఈ యుద్ధములో నేను ఎవరితో పోరాడవలెనో వారిని నేను చూసేంతవరకు (రథమును నిలుపుము).
యోత్స్యమానానవేక్షేఽహం య ఏతేఽత్ర సమాగతాః । ధార్తరాష్ట్రస్య దుర్బుద్ధేర్యుద్ధే ప్రియచికీర్షవః ॥౧-౨౩॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):దుర్బుద్ధియైన ధృతరాష్ట్రుని కుమారునికి (దుర్యోధనునికి) యుద్ధములో మేలు చేయవలెనని కోరుకుంటూ ఇక్కడకు వచ్చిన వారిని నేను చూసెదను.
సఞ్జయ ఉవాచ । ఏవముక్తో హృషీకేశో గుడాకేశేన భారత । సేనయోరుభయోర్మధ్యే స్థాపయిత్వా రథోత్తమమ్ ॥౧-౨౪॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):సంజయుడు పలికెను: ఓ భరతవంశీయుడా (ధృతరాష్ట్రా)! గుడాకేశుడైన (నిద్రను జయించిన) అర్జునునిచే ఈ విధముగా చెప్పబడిన శ్రీకృష్ణుడు, రెండు సైన్యముల మధ్య ఆ ఉత్తమ రథమును నిలిపెను.
భీష్మద్రోణప్రముఖతః సర్వేషాం చ మహీక్షితామ్ । ఉవాచ పార్థ పశ్యైతాన్సమవేతాన్కురూనితి ॥౧-౨౫॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):భీష్ముడు, ద్రోణుడు మరియు ప్రపంచములోని రాజులందరి ఎదుట భగవానుడు ఇట్లు పలికెను: ఓ పార్థా! ఇక్కడ సమావేశమైన ఈ కురువంశీయులను చూడుము.
తత్రాపశ్యత్స్థితాన్పార్థః పితౄనథ పితామహాన్ । ఆచార్యాన్మాతులాన్భ్రాతౄన్పుత్రాన్పౌత్రాన్సఖీంస్తథా ॥౧-౨౬॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అక్కడ అర్జునుడు, ఆ రెండు సైన్యములలో ఉన్న తన తండ్రులను (పెదనాన్న, బాబాయిలను), తాతలను, ఆచార్యులను, మేనమామలను, సోదరులను, కుమారులను, మనవలను, స్నేహితులను...
శ్వశురాన్సుహృదశ్చైవ సేనయోరుభయోరపి । తాన్సమీక్ష్య స కౌన్తేయః సర్వాన్బన్ధూనవస్థితాన్ ॥౧-౨౭॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):...మరియు మామలను, శ్రేయోభిలాషులను కూడా ఆ రెండు సైన్యములలో చూసెను. కుంతీ పుత్రుడైన అర్జునుడు ఈ బంధువులందరినీ అక్కడ చూసి,
కృపయా పరయావిష్టో విషీదన్నిదమబ్రవీత్ । అర్జున ఉవాచ । దృష్ట్వేమం స్వజనం కృష్ణ యుయుత్సుం సముపస్థితమ్ ॥౧-౨౮॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):...అత్యంత కరుణతో నిండినవాడై దుఃఖించుచు ఈ మాటలు పలికెను. అర్జునుడు పలికెను: కృష్ణా! యుద్ధము చేయు కోరికతో ఇక్కడ సమావేశమైన నా ఈ స్వజనులను చూసి,
సీదన్తి మమ గాత్రాణి ముఖం చ పరిశుష్యతి । వేపథుశ్చ శరీరే మే రోమహర్షశ్చ జాయతే ॥౧-౨౯॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):నా అవయవములు సడలిపోవుచున్నవి, నా నోరు ఎండిపోవుచున్నది. నా శరీరము వణకుచున్నది మరియు రోమాంచితమవుతున్నది.
గాణ్డీవం స్రంసతే హస్తాత్త్వక్చైవ పరిదహ్యతే । న చ శక్నోమ్యవస్థాతుం భ్రమతీవ చ మే మనః ॥౧-౩౦॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):నా చేతి నుండి గాండీవము జారిపోవుచున్నది, నా చర్మము కాలిపోవుచున్నది. నేను నిలబడలేక పోవుచున్నాను, నా మనస్సు భ్రమకు గురైనట్లుగా ఉన్నది.
నిమిత్తాని చ పశ్యామి విపరీతాని కేశవ । న చ శ్రేయోఽనుపశ్యామి హత్వా స్వజనమాహవే ॥౧-౩౧॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కేశవా! నేను విపరీతమైన శకునాలను చూచుచున్నాను. ఈ యుద్ధములో నా స్వజనులను చంపుట వలన ఏ విధమైన మేలు కలుగునని నేను అనుకోవడము లేదు.
న కాఙ్క్షే విజయం కృష్ణ న చ రాజ్యం సుఖాని చ । కిం నో రాజ్యేన గోవిన్ద కిం భోగైర్జీవితేన వా ॥౧-౩౨॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కృష్ణా! నేను విజయమును కోరుకొనను, రాజ్యమును గానీ సుఖములను గానీ కోరుకొనను. గోవిందా! మనకు రాజ్యము వలన, భోగముల వలన, లేదా ఈ జీవితము వలన ఏమి ప్రయోజనము?
యేషామర్థే కాఙ్క్షితం నో రాజ్యం భోగాః సుఖాని చ । త ఇమేఽవస్థితా యుద్ధే ప్రాణాంస్త్యక్త్వా ధనాని చ ॥౧-౩౩॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఎవరి కోసము మనము రాజ్యమును, భోగములను మరియు సుఖములను కోరుచున్నామో, వారందరూ తమ ప్రాణములను మరియు ధనమును వదులుకోవడానికి సిద్ధపడి ఈ యుద్ధరంగములో నిలబడి ఉన్నారు...
ఆచార్యాః పితరః పుత్రాస్తథైవ చ పితామహాః । మాతులాః శ్వశురాః పౌత్రాః శ్యాలాః సమ్బన్ధినస్తథా ॥౧-౩౪॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):...ఆచార్యులు, తండ్రులు, కుమారులు, తాతలు, మేనమామలు, మామలు, మనవలు, బావమరుదులు మరియు ఇతర బంధువులు.
ఏతాన్న హన్తుమిచ్ఛామి ఘ్నతోఽపి మధుసూదన । అపి త్రైలోక్యరాజ్యస్య హేతోః కిం ను మహీకృతే ॥౧-౩౫॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):మధుసూదనా! వీరు నన్ను చంపినా సరే, ముల్లోకాల రాజ్యము కోసమైనా నేను వీరిని చంపను, ఇక ఈ భూమి కోసము చంపుట ఎందుకు?
నిహత్య ధార్తరాష్ట్రాన్నః కా ప్రీతిః స్యాజ్జనార్దన । పాపమేవాశ్రయేదస్మాన్హత్వైతానాతతాయినః ॥౧-౩౬॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):జనార్దనా! ధృతరాష్ట్రుని కుమారులను చంపుట వలన మనకు ఏమి సంతోషము కలుగును? ఈ ఆతతాయిలను చంపుట వలన మనకు పాపమే చుట్టుకొనును.
తస్మాన్నార్హా వయం హన్తుం ధార్తరాష్ట్రాన్స్వబాన్ధవాన్ । స్వజనం హి కథం హత్వా సుఖినః స్యామ మాధవ ॥౧-౩౭॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కాబట్టి మన బంధువులైన ధృతరాష్ట్రుని కుమారులను చంపుట మనకు తగదు. మాధవా! మన స్వజనులను చంపి మనము ఎలా సుఖంగా ఉండగలము?
యద్యప్యేతే న పశ్యన్తి లోభోపహతచేతసః । కులక్షయకృతం దోషం మిత్రద్రోహే చ పాతకమ్ ॥౧-౩౮॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):దురాశచే బుద్ధి చెడిన వీరు కులనాశనము వలన కలుగు దోషమును గానీ, మిత్ర ద్రోహములోని పాపమును గానీ చూడలేకపోయినప్పటికీ...
కథం న జ్ఞేయమస్మాభిః పాపాదస్మాన్నివర్తితుమ్ । కులక్షయకృతం దోషం ప్రపశ్యద్భిర్జనార్దన ॥౧-౩౯॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):...జనార్దనా! కులనాశనము వలన కలుగు దోషమును స్పష్టముగా చూడగలిగిన మనము, ఈ పాపకార్యము నుండి ఎందుకు విరమించుకోకూడదు?
కులక్షయే ప్రణశ్యన్తి కులధర్మాః సనాతనాః । ధర్మే నష్టే కులం కృత్స్నమధర్మోఽభిభవత్యుత ॥౧-౪౦॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కులము నశించినప్పుడు, సనాతనమైన కుల ధర్మాలు నశించును. ధర్మము నశించినప్పుడు మొత్తం కులమును అధర్మము ఆవరించును.
అధర్మాభిభవాత్కృష్ణ ప్రదుష్యన్తి కులస్త్రియః । స్త్రీషు దుష్టాసు వార్ష్ణేయ జాయతే వర్ణసఙ్కరః ॥౧-౪౧॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):కృష్ణా! అధర్మము పెచ్చుమీరినప్పుడు కులస్త్రీలు చెడిపోతారు. వార్ష్ణేయా! స్త్రీలు చెడిపోతే వర్ణసంకరము కలుగుతుంది.
సఙ్కరో నరకాయైవ కులఘ్నానాం కులస్య చ । పతన్తి పితరో హ్యేషాం లుప్తపిణ్డోదకక్రియాః ॥౧-౪౨॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):వర్ణసంకరము కులఘాతకులను మరియు కులమును నరకమునకే తీసుకువెళుతుంది. పిండ ప్రదానము మరియు తర్పణ క్రియలు ఆగిపోవుటచే వీరి పితృదేవతలు పతనమవుతారు.
దోషైరేతైః కులఘ్నానాం వర్ణసఙ్కరకారకైః । ఉత్సాద్యన్తే జాతిధర్మాః కులధర్మాశ్చ శాశ్వతాః ॥౧-౪౩॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):వర్ణసంకరమును కలిగించే కులఘాతకుల యొక్క ఈ దోషాల వలన, శాశ్వతమైన జాతి ధర్మాలు మరియు కుల ధర్మాలు నశించిపోతాయి.
ఉత్సన్నకులధర్మాణాం మనుష్యాణాం జనార్దన । నరకే నియతం వాసో భవతీత్యనుశుశ్రుమ ॥౧-౪౪॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):జనార్దనా! కుల ధర్మాలు నశించిన మనుషులకు నరకమునందే నివాసము కలుగుతుందని మనము విన్నాము.
అహో బత మహత్పాపం కర్తుం వ్యవసితా వయమ్ । యద్రాజ్యసుఖలోభేన హన్తుం స్వజనముద్యతాః ॥౧-౪౫॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):అయ్యో! రాజ్య సుఖము మీది దురాశతో మన స్వజనులనే చంపుటకు సిద్ధపడి, మనము ఎంతటి మహాపాపము చేయుటకు నిశ్చయించుకున్నాము!
యది మామప్రతీకారమశస్త్రం శస్త్రపాణయః । ధార్తరాష్ట్రా రణే హన్యుస్తన్మే క్షేమతరం భవేత్ ॥౧-౪౬॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):ఆయుధములు ధరించిన ధృతరాష్ట్రుని కుమారులు, ఆయుధము లేని మరియు ఎదిరించని నన్ను యుద్ధములో చంపినా సరే, అది నాకు ఎంతో మేలైనదిగా ఉండును.
సఞ్జయ ఉవాచ ఏవముక్త్వార్జునః సఙ్ఖ్యే రథోపస్థ ఉపావిశత్। విసృజ్య సశరం చాపం శోకసంవిగ్నమానసః॥
శ్లోకార్థం (తెలుగు):సంజయుడు పలికెను: రణరంగంలో ఈ విధంగా పలికి, శోకంతో వ్యాకులమైన మనస్సు కలవాడై అర్జునుడు ధనుర్బాణాలను విడిచిపెట్టి రథంపై కూలబడ్డాడు.